In de sector van industriële milieubescherming zijn calciumhydroxide met een hoge specifieke oppervlakte, gewoon calciumhydroxide en zuiveringszout drie gangbare grondstoffen voor ontzwaveling en neutralisatie; hun prestaties, kosten en toepassingsgebieden verschillen aanzienlijk. Een alomvattende vergelijking maakt de algehele voordelen van calciumhydroxide met een hoge specifieke oppervlakte duidelijk en helpt bedrijven bij het nauwkeurig kiezen van de geschikte grondstof.

Allereerst de prestatievergelijking. Gewoon calciumhydroxide heeft een specifieke oppervlakte van 10–20 m²/g, is korrelig en compact, weinig reactief, reageert onvoldoende en biedt een lage efficiëntie bij ontzwaveling en waterzuivering; het is alleen geschikt voor eenvoudige, laagwaardige behandelingsapplicaties, met een hoog verbruik en veel residu. Zuiveringszout is relatief actief en levert een redelijke ontzwavelingsprestatie, maar beschikt over een slechte adsorptiecapaciteit, kan geen onzuiverheden of zware metalen verwijderen en heeft een beperkte functionaliteit. Calciumhydroxide met een hoge specifieke oppervlakte heeft een stabiele specifieke oppervlakte van 40–50 m²/g, combineert hoge activiteit en sterke adsorptie, en verenigt neutralisatie, adsorptie en neerslag in één proces; hierdoor zijn de behandelingsresultaten volledig en stabiel.

Ten tweede de kostenvergelijking. Wat betreft de aankoopprijs is gewoon calciumhydroxide het goedkoopst, gevolgd door calciumhydroxide met een hoge specifieke oppervlakte, terwijl zuiveringszout het duurst is. Maar gezien de algehele gebruiksefficiëntie gaat er bij gewoon kalk veel verspild, waardoor de totale kosten relatief hoog zijn; bij zuiveringszout zijn de kosten voor verbruiksmaterialen en de verwerking van gevaarlijk afval extreem hoog; calciumhydroxide met een hoge specifieke oppervlakte bereikt een gebruiksefficiëntie van meer dan 90%, veroorzaakt geen gevaarlijk afval en kent lage onderhoudskosten, waardoor de totale kosten het laagst zijn en de prijs-kwaliteitverhouding veruit superieur is aan die van de andere twee producten.

Tot slot de vergelijking van milieuvriendelijke geschiktheid. Gewoon kalk veroorzaakt gemakkelijk stof en residu, wat kan leiden tot secundaire vervuiling en moeilijk voldoet aan ultra-lage emissienormen; zuiveringszout produceert bij de reactie natriumzouten als gevaarlijk afval, wat grote druk legt op de verwerking van vast afval; calciumhydroxide met een hoge specifieke oppervlakte veroorzaakt geen stof, geen gevaarlijk afval en de reactieproducten kunnen worden hergebruikt, waardoor het volledig aansluit bij de moderne eisen van groene en milieuvriendelijke productie.

Kortom: gewoon calciumhydroxide is geschikt voor eenvoudige, laagwaardige toepassingen tegen lage kosten, zuiveringszout is alleen geschikt voor een beperkt aantal speciale werkomstandigheden, terwijl calciumhydroxide met een hoge specifieke oppervlakte dankzij zijn uitstekende prestaties, lage kosten en milieuvriendelijke eigenschappen de algemeen aanbevolen grondstof is voor de gehele industrie.